Τα πεζούλια στα γρασίδια...

Η ιστορία είναι απλή˙ και επαναλαμβανόμενη. Τα βράδια είναι μεγάλα και το ξημέρωμα μακριά! Κι εμείς δεν κοιμόμαστε μέχρι να ξημερώσει..!

Μας περιμένουν οι φίλοι μας στα πεζούλια. Σ’ εκείνα που σκουπίζουμε με τα λερωμένα μας τζιν, εκεί που χτυπάμε ρυθμικά τα πόδια μας σε μια δικιά μας μελωδία, εκεί που βάζουμε στη σειρά τ’ άδεια μπουκάλια μπύρας, εκεί που στρίβουμε και καπνίζουμε, εκεί που καθόμαστε οκλαδόν, εκεί που μασουλάμε ηλιόσπορους, εκεί που χωνόμαστε σ’ αγκαλιές πρωτόγνωρες μα και γνώριμες, εκεί που κλέβουμε φιλιά, εκεί που χορεύουμε στο σεληνόφως, εκεί που συζητάμε, συμφωνούμε, διαφωνούμε και θυμώνουμε, εκεί που κλαίμε και γελάμε, εκεί που χαζεύουμε τ’ αστέρια και το φεγγάρι, εκεί που παρατηρούμε τα φώτα στα παράθυρα να σβήνουν ένα-ένα, εκεί που τα σύννεφα ταξιδεύουν πάντα γρήγορα, εκεί …, εκεί που χωρίζουμε για να ξανανταμώσουμε.

Τα πεζούλια δεν είναι πάντα ίδια. Είναι παγκάκια στην πλατεία, σκαλιά στη Λέσχη, αμμουδιές στη θάλασσα, σκαλάκια στα στενά, τσιμέντα στο λιμάνι, παγκάκια πίσω απ’ τον Κήπο, σκάλες στο ποτάμι, μονοπάτια, δασάκια, πεζούλια στο Ντίλι, πλακόστρωτα στις γιορτές, αμυγδαλιές, βουνά, ξέφωτα, όχθες στο ποτάμι, πλατείες στις εκκλησιές, κυματοθραύστες, πυλωτές, παιδικές χαρές, πεζοδρόμια, πλατάνια στις πλατείες, χωράφια στην αρχιτεκτονική, δρόμοι.

Οι ιστορίες που μοιράζονται, ταξιδεύουν μακριά. Οι φόβοι που ομολογούνται γίνονται μικροί. Οι έρωτες που γεννιούνται, ουράνιο τόξο μετά τη βροχή. Τα όνειρα που δραπετεύουν, πουλιά που μαθαίνουν να πετούν.