Χρόνια σου Πολλά!

Μαμά σ’ ευχαριστούμε!

Γιατί πέρα από την απέραντη αγάπη χωρίς ανταλλάγματα που δίνεις σε μένα και το μικρό μας «γυφτάκι», μας έκανες να μη φοβόμαστε να είμαστε διαφορετικές. Θυμάσαι τότε που ήμασταν μικρές και μας έλεγες να «πατάμε γερά στα πόδια μας», να είμαστε σίγουρες και περήφανες για τις επιλογές μας, να μην παρασυρόμαστε; Θέλω να σου πω ότι τότε δεν ήταν πάντα εύκολο… Και γκρινιάζαμε και μαλώναμε γιατί εμείς θέλαμε να είμαστε σαν όλα τα άλλα παιδάκια. Τώρα, όμως, που κάπως μεγαλώσαμε και αρχίσαμε να σε καταλαβαίνουμε σ’ ευγνωμονούμε! Γιατί μέσα από το δύσκολο δρόμο μας έμαθες να λέμε όχι, να υποστηρίζουμε τη γνώμη μας και να μην κάνουμε πίσω μόνο και μόνο επειδή οι πολλοί έχουν διαφορετική άποψη. Δεν τα καταφέρνουμε πάντα, αλλά θέλω να ξέρεις ότι προσπαθούμε. Κι η αλήθεια είναι ότι ούτε εσύ τα καταφέρνεις πάντα, αλλά εμείς σ’ αγαπάμε!

Και παρ’ όλο που σου μιλάμε βαριεστημένα και απότομα στο τηλέφωνο –ναι, οι φίλες μου ακόμη νομίζουν ότι είμαστε τσακωμένες όταν μας ακούν να μιλάμε- και παρ’ όλο που δε θέλουμε να σου πούμε τι σκεφτόμαστε για το μέλλον και για τις ιστορίες μας με τ’ αγόρια, σ’ αγαπάμε και σ’ εκτιμούμε ακόμη περισσότερο κάθε φορά που μας εκπλήσσεις με τις «προχώ» ιδέες σου!

Δεν ξέρεις πόσο χαίρομαι και με τι χαρά χαμογελάω όταν μας λένε ότι μοιάζουμε, και οι τρεις!!!

Μαμάκο σ’ αγαπάμε!!!

Υγ. Και να ξέρεις ότι ο κήπος μας ανθίζει μόνο για σένα!